Yalancı cennet
Aklımıza hiç gelmezdi, bir gün en korktuğumuz insanlara acıyarak bakacağımız. Oysa ne çok korkutmuşlardı bizi… Geceleri kâbuslarımız gündüzleri panik atak sebeplerimizdi onlar. Adlarını duyunca tüylerimiz diken diken olur, kalbimizin ritmi 180’i bulurdu. Telefon her çaldığında içimizde bir duvar daha yükselirdi ve biz yine o duvarın ardına saklanırdık. Kaygılarla geçti yıllarımız. Korku büyüdükçe büyüdü hayatımızda. Bizi korkutan insanların insan olduklarını unuttuk ve canavarlaştılar zihinlerimizde. Uzun zamanlar boyunca narkozla uyutulduktan sonra bir gün aniden uyandık. Bu uyanış beklediğimiz bir şey değildi, çünkü uyuduğumuzun farkında değildik. Görmeye başladık hayatlarımıza yerleşen senaristleri, yönetmenleri ve aktörleri. Korkuyla geçen onca yıldan sonra özgürlüğün nefesiyle kendimize geldik. Zaman yine akıp gitmeye devam ederken tüm parçalar zihinlerde yerine oturdu ve büyük fotoğrafı görmeyi başardık. Bu başarı yükseltti bizi, acımızı dindirdi, yönümüzü umuda çevirdi. ...